New York City Marathon 2010

Vier DK & AV Hercules lopers, twee AV Parthenon lopers en één die-hard supporter (en megashopper) hebben negen dagen lang genoten van The Big Apple, met als toetje het lopen van de grootste (en mooiste) marathon ter wereld op zondag 7 november 2010. Lees hier het verhaal van Marcel, Mieke, Calvin, Steven, Peter, Paul en Gloria in New York!

Kijk voor foto en video materiaal ook op de site van Rijnmond Marathonreizen. Hier is ook de reisgids te vinden. Dank aan iedereen die een berichtje heeft achtergelaten in het gastenboek! We hebben alle bijdragen met veel plezier gelezen tijdens onze reis.

Kijk ook eens naar het virtuele parcours en de officiele race fotos.

Dinsdag 16 November: terugkijken in Nederland

Het is dinsdagavond en weer business as usual. Dus in de file na het werk in Haarlem weer naar de trainingsavond bij Hercules in Dordrecht. Weer de eerste normale tempotraining na New York, is ook wel nodig, want aanstaande zondag staat alweer de volgende wedstrijd op het programma: de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. Iets kleiner in omvang (slechts 23000 deelnemers) maar niet minder leuk hoor! Ik verheug me nu al op het bezoek aan Appels en Peren.

Peter en Paul zijn nu ook terug in Nederland, Steven is nog steeds in de USA voor zijn werk. We hebben na de training afgesproken om samen nog even een biertje te drinken op de goede afloop en foto en filmmateriaal te verzamelen. Het zijn inmiddels enkele DVDs vol! Ook Harald komt langs, een van de lopers die we hebben ontmoet in New York en notabene in Dordrecht blijkt te wonen. Mieke meldt trots dat ze op TV is geweest. Het royalty watcher programma Blauw bloed liet een stukje zien van de finish van Pieter Christiaan van Oranje tijdens de New York Marathon, die tegelijk finishte met onze eigen Steady Queen Mieke. Ook Michael en Monique schuiven nog even aan voor een borrel en een praatje. Het was een reis om nooit te vergeten en zeker nog een keer te herhalen!

Maandag 8 November: vertrek naar Nederland

Nog net voor vertrek nog even de site aangepast, happy reading!

Naam Vereniging Startnummer Finishtijd
Paul Blokland AV Parthenon 3039 3:12:10
Peter Loopik AV Parthenon 7718 3:24:07
Steven Oostdijk DK & AV Hercules 38749 4:12:45
Calvin Ducreay DK & AV Hercules 12462 4:34:51 (wint van Haile)
Mieke (Maria) Salden DK & AV Hercules 53866 4:35:43 (rock solid as ever)
Marcel Verhoef DK & AV Hercules 54207 5:18:38 (laatste is ook leuk!)


Zondag 7 November: Marathon Sunday

WE DID IT! Paul, Peter, Calvin, Steven, Mieke en Marcel hebben allemaal zonder noemenswaardige problemen en gesteund door Gloria de marathon volbracht.

The Story of Peter

Kwart voor vijf in de morgen. Ik ben klaar wakker en meteen realiseer ik me dat het vandaag dé dag is. De dag waar we de laatste maanden naartoe hebben geleefd. De dag waarop het moet gebeuren. De dag van de NYC marathon. Ik voel me redelijk fit voor het tijdstip van de dag aangezien we de avond ervoor al om negen uur op bed lagen. Normaal gesproken is vroeg naar bed gaan niet mijn cup of tea, maar blijkbaar hebben de vele kilometers slenteren door NY een positieve invloed op mijn slaapbehoefte.Na een snelle douche zitten we al om 6 uur aan het ontbijt. Van gespannen gezichten is nog niet echt sprake, maar iedereen is wel wat stiller dan normaal. Border worden net iets voller gestapeld dan normaal, de toiletten hebben opeens continue wachtrijen.

Weer een uur later worden bemoedigend toegesproken door de trainer van deze week. Hij benadrukt dat er nog bijna nooit iemand de finishlijn niet heeft gehaald en dat we er vooral van moeten genieten. Om het groepsgevoel nog verder aan te wakkeren wordt Frank Sinatra "aangezet" waarna het New York New York uit de speakers schalt. Er wordt spontaan ingehaakt en alle lopers en supporters genieten met volle teugen. Fantastisch ook om te merken hoe hecht de groep lopers uit Dordrecht in amper een week is geworden. Het vertrek naar de start is nu echt aanstaande en ik voel dat een lichte spanning zich van mij meester maakt. De busrit lijkt een eeuwigheid te duren en dat maakt helpt niet echt om te ontspannen. In het boekje had ik eerder gelezen dat we om 8.10 uiterlijk onze bagage moesten hebben afgegeven. We arriveren echter pas rond 8.15 uur in het startgebied en moeten dan nog een stuk lopen. Vlak voordat we het daadwerkelijke gebied ingaan nemen we afscheid en wensen elkaar veel succes. Ik loop het blauwe startgebied in en kom terecht in een enorme meltkroes van lopers van allerlei nationaliteiten (NL schijnt 5e te staan op de lijst met landen waar de meeste lopers vandaan komen - ruim 1500). Meteen ben ik iedereen kwijt en ik besluit mij hierdoor niet uit het veld te laten slaan. Niet veel later vind ik mijn startvak (corral 7) en blijkt ook dat ik me voor niks druk heb gemaakt over de bagage drop off tijd. Ik kijk op mijn horloge en zie dat de start nog ruim 55 minuten op zich zal laten wachten. Een kleine check van de veters, en nog een keer om er zeker van te zijn dat ze toch echt goed vastzitten en vooral niet te strak maar natuurlijk ook niet te los (zenuwen maken wat los in de mens). Plots begint de menigte te wandelen. Het is nog geen tijd voor de start, maar we worden nu wel echt richting de startlijn geleid. We staan heerlijk in de zon maar schijn bedriegt, met een graad of 4 is het behoorlijk koud. Bovendien staat er ook een briesje waar wel degelijk rekening mee moet worden gehouden. Vijf minuten voor de start wordt het Amerikaanse volkslied live vertolkt door twee zangers. Plots kondigt mijn blaas aan dat ik toch echt voor de start nog wat kwijt moet en naarstig zoek ik naar een plek om dit te kunnen doen. Met duizenden mensen om je heen geen gemakkelijke opgave maar my fellow runners brengen mij op een idee. Een kleine ruimte tussen een rij van geparkeerde bussen biedt uitkomst voor mijn plotselinge aandrang. Normaal niet helemaal mijn stijl, maar nood breekt wet.

Boem. Toch nog onverwachts klinkt daar het startschot. Niks aftellen, maar gewoon wegschieten blijkt het devies. De massa voor me zet zich in beweging en langzaam maar zeker nader ik de startstreep voor mijn 42 km en 195 meter of 26.2 mijl zoals ze hier zeggen. Op de streep kan ik ook echt voorzichtig aan lopen gaan denken en meteen beginnen we aan de beklimming van de dubbellaagse Verrazano bridge. Middenop de brug zie ik de trainer staan en roep zijn naam. Hij kijkt op maar ziet mij niet lopen. De beklimming verloopt voorspoedig en ontspannen, de benen zijn nog fris. Afdalen is een kunst op zich en ik neem me voor om mij niet al te veel tegen te houden want ook dat kost energie. "Welcome to Brooklyn" wordt ons toegschreeuwd. We zijn de brug gepasseerd en het publiek staat rijendik langs te kant. Het grote genieten is begonnen. Althans dat is wat ik mijzelf heb voorgenomen. Lekker doorlopen, maar wel om je heen kijken. Niet te hard starten, want we hebben nog een lange weg te gaan. Wat een geweldig publiek en wat een mensen. Na 5 km voel ik opnieuw wat aandrang om te plassen, maar aangezien we pas net onderweg zijn besluit ik dit gevoel te negeren. In Nederland hebben we onze namen op de shirts laten drukken en dit blijkt inderdaad te werken. Het Amerikaanse publiek heeft allerlei persoonlijke boodschappen voor mij of zullen er meerdere Peter's om mij heen lopen? Rond het 10 km punt hoor ik mijn naam schreeuwen met een Nederlandse tongval. Ik kijk om en herken nog net Michael en Monique tussen het publiek. Leuk! Ik merk ondertussen dat het parcours bijna nergens vlak is en ben blij dat ik rustg ben gestart. De derde borough (stadsdeel) waar we doorheen lopen is Queens. Op bepaalde plekken een stuk rustiger qua publiek. Met name in de Joodse wijk lijkt het leven gewoon door te gaan. Orthodoxe joden met pijpekrullen en zwarte hoeden lopen langs de weg en kijken niet op of om.

Het parcours leidt ons verder door Queens met opnieuw een leuk pukkeltje in de vorm van een brug. Rond het 19 km punt wint mijn aandrang het toch van de geest die probeerder dit gevoel weg te drukken. Ik spot een paar Dixies en kies de achterste voor een korte plaspauze. Alsof die ene minuut veel uitmaakt vlieg ik de deur weer uit voor de resterende 23km. Gelukkig kom ik weer redelijk makkelijk in mijn ritme en iets verderop wacht de beruchte Queensborough bridge op ons. Deze klim blijkt lastiger dan verwacht en vooral langer dan verwacht. Er is geen publiek toegelaten op de brug dus het enige hoorbare geluid is het geluid van honderden voeten die tegen het asfalt bonken. Het tempo zakt behoorlijk terug en ik verlang enorm naar het bereiken van het hoogste punt van de brug. Precies middenop de brug is het 25km punt. De afdaling begint en ik vraag me af hoe het zal zijn om dalijk First Avenue in Manhattan op te draaien. Niet veel later krijg ik het antwoord. Het publiek staat in nog grotere getalen langs de kant en schreeuwt de lopers voort. Met mijn ogen op het publiek gericht zoek ik mijn weg door Manhattan. Op 28 km is het supporterspunt van Rijnmond marathon reizen en ik probeer ze vriendelijk toe te wuiven. Ik zie nog net dat Gloria enthousiast over de hekken hangt en mij toeschreeuwt. Geweldig! Iets verderop kom ik Michael en Monique weer tegen en ik ben nog in staat om Monique een high five te geven. Het gaat goed en dat geeft vleugels. Iets na de 30 km lopen we via de zoveelste brug de Bronx binnen. Ik lijk te worden aangemoedigd door de hele rapwereld en geniet met volle teugen. Welcome to Harlem. Normaliter een buurt waar je als toerist zijnde beter niet naartoe kan gaan, nu doorkruist door een lang loperslint. Net na 35km zie ik een man met een hele grote hamer op mij af komen. Ik schud even met mijn hoofd en als ik mijn ogen weer open doe blijkt hij weg te zijn. Niet veel later zie ik hem weer, maar ik probeer er niet aan toe te geven, Vandaag geen klap van de man met de hamer voor mij. This is supposed to be a runners party and you're not invited. Ik krijg het behoorlijk zwaar en waar ik de eerste 35 km nog terug heb kunnen zwaaien naar de vele aanmoedigingen van de kant, laat ik dat nu even achterwege. "Come on, you look strong Peter". "You look good Peter". Ik kan het me haast niet voorstellen dat ik zo goed look, maar ik laat me er wel door motiveren en probeer de pijn in mijn benen en voeten te parkeren. Mijn linkervoet voelt alsof hij flink wordt afgekneld. We lopen het Central Park binnen en de race voelt plots weer als een zegetocht. Heerlijk al die aanmoedigingen. Ik ga iets meer naar de linkerkant zodat men mijn naam nog beter van mijn shirt kan lezen. Weer zie ik Michael en Monique langs de kant staan. Met recht ware Dordtse supporters te noemen. Ik haal zowaar behoorlijk wat mensen in op een van de laatste heuveltjes en bijt op mijn tanden. Nog één mijl. We verlaten Central Park voor even. Waar ik dacht er bijna te zijn lijkt die laatste mijl toch veel verder dan de andere miles. Bij Columbus Circle gaan we Central Park weer in voor de laatste paar honderd meter. Ik bal mijn vuist naar een persoon die ik aanzie voor Gloria. Achteraf hoorde ik dat zij hier helemaal niet heeft gestaan! De marathon doet rare dingen met je. Met één arm in de lucht ga ik over de finish. Wat een geweldige afstand is die marathon toch. Erg zwaar de laatste kilometers maar o zo mooi om de finish te passeren. Je zou er bijna emotioneel van worden. New York you're the best! An once in a lifetime experience which is worth repeating. Thanks to you all folks!

The Story of Marcel

Het is maandagmorgen en we zitten aan ons laatste ontbijt in Cheeseburger In Paradise. Buiten regent en hagelt het, we realiseren hoeveel we geluk we gisteren hebben gehad met het weer tijdens de marathon. De New York Times ligt op tafel en iedereen scant de uitslag pagina's. Iedereen die gefinisht is binnen de 4u45 staat namelijk in de krant. Ik helaas niet, maar dat maakt me helemaal niets uit, want ik heb toch net als iedereen een dik verdiende medaille om mijn nek. Ik liep mijn derde (en mooiste) marathon uit in 5 uur en 18 minuten. Mijn langzaamste ooit, maar who cares, ik heb toch van Haile gewonnen want die is uitgestapt bij de Queensboro bridge met hamstring problemen. De beste hardloper in de geschiedenis (Haile, niet ik) kondigde meteen aan dat hij stopt met hardlopen. Zoals hij zelf zegt, na 37 jaar is de batterij leeg. Meer dan twintig wereldrecords gelopen, op alle denkbare lange afstanden, en nog steeds houder van het record op de marathon in 2 uur 3 minuten en een beetje. Petje af Haile!

Zondagmorgen zeven uur verzamelen we voor Cheeseburger, en Conquest in Paradise van Vangelis schalt door de luidsprekers, gevolgd door een lekker Amerikaanse You Can Do It donderspeech van onze trainer Jan. New York, New York van Frank Sinatra schalt door de versterker, gevolgd door You Never Walk Alone en we krijgen kippenvel en de bekende brok in de keel, net zoals in Rotterdam als Lee daar de menigte toezingt voor de start van de Marathon. Nog net geen polonaise de bus in, maar het scheelt niet veel. Het is prachtig weer (droog, vier graden en een mooi herfstzonnetje). We laten Gloria achter, die heeft het ook even moeilijk want ze had toch zo graag meegelopen, maar helaas, blessureleed voorkomt dat plan.

Met de bus naar het loperskamp op Staten Island, je weet niet wat je meemaakt! 45000 nerveuse lopers zoeken hun weg naar bagage drop-off en staan in de rij voor de toiletten. Er staan 1700 dixies klaar, en nog zijn er eindeloos lange rijen! Mieke en ik starten in de laatste groep dus we hebben alle tijd. We zoeken een plekje uit de wind en in de zon en zien de start van de wedstrijd op een groot scherm. Nog een uurtje en dan zijn wij aan de beurt, eindelijk! Peter, Paul en Calvin bijten het spits af om de Verranzano brug te beklimmen. Hij ziet er gevaarlijk uit maar hij valt erg mee, de Brienenoord is steiler. Dertig minuten later start Steven in Wave 2 en we zien weer een onafzienbare rij lopers over zowel onder- als bovendek van de brug lopen, indrukwekkend.

En dan om 10u40 is het eindelijk onze beurt. Mieke en ik lopen samen naar de corral maar er staan zoveel mensen dat we er in eerste instantie niet in kunnen. Geen probleem blijkt later, we kunnen zonder problemen het startvak in. Daar aangekomen valt één ding op: de enorme bergen met kleding die door lopers wordt achtergelaten. Je moet echt uitkijken waar je loopt anders struikel je. De kleding wordt overigens verzamelt en weggegeven aan charities in New York en New Yersey.

Het startschot klinkt en New York, New York schalt weer door de luidsprekers. We lopen onze eerste meters over de start en direct de Verranzano brug op met een werkelijk ijskoud maar ook adembenemend uitzicht op Manhattan. Daar moeten we dus heen, kolere wat een end is dat nog! Ik maak een foto en verlies dus direct Mieke uit het oog, ik zie haar pas weer terug in het hotel. Mijn kuit protesteert licht (een blessure die ik in de voorbereiding opliep) dus ik besluit echt tempo doeloe te lopen en te genieten van wat ik zie en hoor. Op de Verranzano brug kom ik trainer Jan tegen, die maakt nog een foto van mij en wenst me succes. Ik dender de brug af en gooi pet, handschoenen en jas op de grond. Ook hier dus duizenden en duizenden kledingstukken.

We lopen Brooklyn in en ik ben perplex, wauw wat een mensenmassa! Stel je voor de laatste vijfhonderd meter in Rotterdam, dat maal twee en dan vanaf mile 3 tot aan de finish! Wat een feest, ongelofelijk, je weet niet waar je kijken moet. Overal bandjes die spelen (alleen in Brooklyn al meer dan honderd) en iedereen staat je toe te juichen: GO MARCEL, YOU'RE LOOKING GOOD en het eindeloze YOU CAN DO IT. Mijn naam op het shirt doet zijn werk, om de paar honderd meter word ik persoonlijk toegejuigd, wat is dat gaaf!

Je vergeet de stress en de pijntjes en al fotograferend en genietend kom ik op het halve marathon punt. We verlaten Brooklyn en lopen door Queens. Een wijk waar veel orthodoxe joden lopen en ondanks dat het zondag is, is hun enthousiasme niet minder hoor, integendeel! Ik loop dit keer zonder IPOD (voor mij een novum) maar dat maakt niet uit, want ook mijn muziekvoorkeur komt aan bod, er staan een aantal metal bands te spelen, één zelfs die Metallica covers ten gehore brengt. Maar ook erg leuk is YMCA van de Village People, die ergens uit de luidsprekers schalt, alle lopers doen de bekende bewegingen gewoon mee.

Dan ineens links af en daar ligt-ie dan, de Queensboro brug, de toegangspoort tot Manhattan. Het enige deel van het parcours waar weinig mensen staan en het gaat steil omhoog. Veel zwaarder dan Verranzano, de beklimming is ook langer. Later horen we dat Haile hier is uitgestapt, ik snap waarom. Maar na een klim komt ook de afdaling en we lopen ontspannen Manhattan in, First Avenue op en dan de tocht naar het noorden. We lopen langs de supporters van HollandRunners en vervolgens onze eigen Rijnmond groep. Gloria schreeuwt haar longen uit het lijf, zoals een goed supporter betaamt. Namens ons allemaal Gloria: HARTELIJK DANK!!, jij bent onze heldin!

Op 28 km een steile klim en de bevoorradingspost van Powerbar. Ik neem een paar gelletjes mee voor onderweg. De verzorging is overigens perfect; elke mile een drankpost en ik drink om en om water en Gatorade. Het is de enige marathon die ik zonder kramp uitloop, ongetwijfeld heeft het drinkregime daarmee te maken. Weer een brug over en we komen in de Bronx, de beroemde wijk waar het stadion staat van de New York Giants (zeg maar het Feyenoord stadion van de stad). Dan twee keer links en weer een brug over terug naar het zuiden. We komen in Harlem, ik loop vooral tussen lopers die eerder zijn gestart en nu in de problemen zijn, ik haal werkelijk honderden lopers in. Je moet ook blijven lopen want er stond een grote neger te roepen you are not going to walk in Harlem met een ietwat cynische doch indringende glimlach op de lippen.

Eindelijk Fifth avenue, we lopen langs Central Park, we zijn er bijna. God wat duren die laatste miles lang. Net voor het Guggenheim draaien we het park in en krijgen nog een toegift: een heuvelachtig parcours door het mooiste park in een grote stad dat ik ken. We komen bij de zuidrand van het park, en lopen richting Dupont Circle, nog één keer rechts af, terug het park in en nu echt de laatste meters naar de finish. Ondanks mijn trage finishtijd ben ik nog steeds omringt door honderden lopers, in Rotterdam loop je dan echt moederziel alleen en zijn supporters al naar huis. Hier niet dus. Ik finish moe, maar zeer zeer voldaan in 5h18.38, met de zuurverdiende medaille om de nek! NEW YORK IS THE GREATEST!. Ik doe er nog bijna 40 minuten over om mijn bagage op te halen en de bus te bereiken, zo druk is het in het finish gebied. Ik loop het park uit en daar staat Steven op me te wachten, glimlach van oor tot oor, hij heeft zijn eerste marathon uitgelopen in 4h12.45. Hij vertelt me dat iedereen binnen is en de marathon heeft uitgelopen. Gelukkig heeft ook Calvin niet al teveel problemen gehad met zijn hamstring.

We schuiven 's avonds tevreden aan de maaltijd in Cheeseburger In Paradise en wisselen war stories uit. Na het diner worden de tafels en stoelen opgeruimd en is het tijd voor muziek en een dansje, zegmaar de cooling down. Ondanks de spierpijn staat de dansvloer vol en er worden de nodige biertjes genuttigd om het verloren vocht weer aan te vullen. Het wordt een latertje maar who cares? We hebben New York gelopen en dat mag gevierd worden!

The Story of Calvin

Calvin vond het heel mooi voor de tweede keer. De sfeer van 2003 was minder, vooral omdat we dit keer als "familie" op reis zijn. Paul vind dat Calvin overdrijft (grapje). We hebben geluk gehad met het weer (vandaag [maandag] regent het pijpestelen). Ondanks de lichte blessure heeft hij de marathon uitgelopen, het enige nadeel was dat hij 's avonds niet kom dansen en hossen in Cheeseburger. Calvin is blij en trots dat iedereen uit de groep zijn of haar medaille heeft gehaald! En nu maar wachten op het officiele certificaat. Als goedmakertje staat we vandaag in de New York Times.

The Story of Mieke

5.00 uur : wekker gaat 6.00 uur : ontbijt 7.00 uur : met z'n allen zingen New York, New York (weer een kippenvelmoment) 8.30 uur : met dekens om geinstalleerd op veld om te wachten op start om 10.40 uur 10.40 uur : start (het volgende kippenvelmoment)

4 uur en 35 minuten later : Ik heb de marathon van New York gelopen! Vol trots neem ik de medaille in ontvangst : mijn 5e marathon. Ik heb bijna de hele weg met een big smile op mijn gezicht gelopen. Wat een stad en wat een marathon. Op sommige punten stonden zo veel mensen te schreeuwen dat ik er bijna hoofdpijn van kreeg. Het was echt fantastisch weer : ik heb heerlijk in t-shirt gelopen. Na het ophalen van de kleding snel naar het verzamelpunt. HIer staat Gloria ons op te wachten met een heerlijke neut (Hollands genoegen). Ik word er weer wat warm van. Snel met de bus terug naar het hotel. Ik snak naar een warme douche. Maar iedereen staat te douchen en ik moet tot 19.30 uur wachten tot ik eindelijk een warme douche kan nemen. Om 20.30 uur verzamelen we bij Cheeseburger voor ons afscheidsdiner. Na het eten wordt de dansvloer vrij gemaakt. Ik houd het tot bijna 1 uur uit en ga dan naar het hotel terug. De anderen staan dan nog te swingen op de dansvloer. De muziek is zelfs tot in het hotel te horen. Met een tevreden gevoel duik ik mijn bed in. Einde van een fantastische tijd in New York.

The Story of Paul (Nixon)

Nu 1 dag na de marathon zitten we gezellig bij cheeseburger in paradise voor ons laatste luxe ontbijt. Vanaf morgen zullen het wel beagels worden. De marathon ging gisteren anders dan verwacht, maar ik ben wel dik tevreden. Aangekomen in het startgebied was het voor mij zoeken naar de bagagedrop off. Van de zenuwen liep ik eerst naar het startvak om er vervolgens weer uit te komen en na een 2e vraag aan de trainer liep ik uiteindelijk de goede kant op. Na dat ik mijn bagage gelost had was er nog maar weinig tijd voor een warming-up. Een beetje heen en weer lopen en wat los maken dat was het. In het startvak moesten we nog ruim 3 kwartier wachten voor het startschot.

Uiteindelijk was het zover en klonk het kanonschot. De eerste kilometer ging gelijk heuvel op. Een pittige klim en de eerste 2 kilometer gingen in 11 min. Normaal was 9 min goed voor mij. Ik had mijn trui aangehouden vanwege de kou en die kon ik na de brug (3 km) uitdoen. Langzaam schoof ik wat plaatsen naar voren en vond uiteindelijk m'n ritme. De eerste 30 km heb ik echt genoten van de sfeer. De enthousiaste mensen die je naam scanderen om je vooruit te schreeuwen. ik heb wat foto's gemaakt van de Nederlandse supporters en zelf naar een hoop mensen gezwaaid. Na de 30 km kreeg ik het wat zwaarder en concentreer ik me toch om mijn eigen prestatie. Na de 35 werd het echt zwaar maar je probeert toch door te lopen. Stoppen maakt de lijdensweg toch erger. Uiteindelijk ben je blij als je de bordjes van 400 meter tot de finish ziet. Ik finishte in 3uur 12 min. Na de finish was het nog een eind lopen tot ik mijn bagage terug kreeg. Daarna naar supporterspunt en gelijk de bus in. Na aankomst in het hotel gelijk even gefietst op de hometrainer, een ijsbad genomen daarna een warme douche en toen even geslapen.

's avonds kregen we een diner in cheeseburger in paredise en daarna konden we onze medaille winst vieren tijdens de disco.Het was een geweldige dag.Eentje om nooit te vergeten. Net als de rest van de week. Tot slot wens ik iedereen een goede terugreis en bedank ik mijn vrienden van Hercules voor de gezellige week. Tot de volgende keer.

The Story of Steven

De New York Marathon als beginner. Het is moeilijk de ervaringen van deze wereldervaringsdag in een paar regels samen te vatten maar het eerste wat bij me boven komt is dat het lopen van de marathon in New York voelt als het rennen van een wedstrijd met een miljoen vrienden langs de kant. Ik weet niet hoe vaak ik go, Steven gehoord heb, maar het moet duizenden keren geweest zijn. Iedere keer als mijn tempo wat insukkelde ging ik wat meer naar de kant lopen en duwden alle aanmoedigingen je weer vooruit. New Yorkers houden van sport en feesten en dat merk je. Iedere loper is een held. Het is ook geweldig als je op je tandvlees aan de laatste mile bezig bent te horen you're looking great!. Weg zere benen en terug die glimlach van oor tot oor. Ook na de finish roepen alle stewards die alles in goed banen moeten leiden nog steeds: You are heroes, you've run 26 miles and you can still smile and talk about it!. Wat je er ook van vind of hoe je het ook bekijkt New York blijft de most entertaining city in the world. Het woord saai staat hier niet in het woordenboek.

Omdat het in New York niet om je tijd gaat besloot ik er al voor de start om er serieus van te genieten. Onderweg 350 foto's gemaakt, onder andere van ieder mile bordje, iedere nieuwe avenue, ieder live-bandje langs de kant en zeker 15 min video. Een beeldverhaaltje om later nog eens te herbeleven. Ook een welkome onderbreking voor stramme benen trouwens. Omdat ik in 4h12 finishte heb ik gelukkig toch nog wel de uitslag in de speciale editie van de New York times op maandag gehaald. Weer iets speciaals om te bewaren...

De dag begon goed, volop zon, 11 graden, ideaal hardloopweer. We konden uitslapen tot 5.30u omdat Rijnmond zelf bussen naar het terrein mocht rijden om 7u15 (de bussen van de marathon organisatie zouden al om 4u vertrekken). Bij de start veel kleurrijke mensen uit alle landen en alle US states. Mensen verkleed als engeltjes, Fransen met een slakkehuis op hun rug, mensen op krukken en rolstoelen (met begeleiders) en heel veel mensen die lopen ter nagedachtenis aan mensen die ze verloren hebben b.v. bij een auto-ongeluk Brake for pedestrians.... Op de brug na de start is het even koud vanwege de schaduw op het onderdek en de zijwind, maar eenmaal in de stad is de zon krachtig genoeg. Na een paar km komen de toeschouwers en de aanmoedigingen Welcome in Brooklyn! en de rest van de race gaat bijna vanzelf.

Mijn stop-and-go race aanpak blijkt goed uit te werken. Het verlies aan ritme weegt niet op tegen de hernieuwde energie die je benen krijgen na af en toe een minuutje rust. Het beruchte zware parcours van New York valt met mee. Na 32 km beginnen alle spieren, ook die ik niet ken, pijn te doen in mijn benen en de laatste 5 km duren voor mijn gevoel net zo lang als de eerste 37, maar de man met de hamer stond vandaag ook langs te kant om aan te moedigen ipv. klappen uit te delen, zoals alle andere lopers kunnen bevestigen. Na de finish, op het lange stuk waar je medaille, foto, heatcape, voedselpakket en uiteindelijk je bagage weer terug komt zak ik even een beetje in, maar na 45 min strompelen blijkt het Rijnmond team en bus precies aan het einde te staan. Daar staat een dolenthousiaste Gloria met een borrel en alles is weer goed. Blijf nog anderhalf uur wachten en dribbelen samen met Gloor en wat anderen totdat ook Marcel binnen is, net op tijd voor de laatste bus om 16.45u. In het hotel onder de ijskoude douche, even een tukje en daarna feesten en dansen tot 3u in de ochtend. Het dansen verdrijft alle spierpijn. Misschien een ideetje voor Hercules/Parthenon om na alle zware wedstrijden 's avonds een dance party te organiseren? Om mijn gevoel als beginner te omschrijven: zelfs een prettig gestoorde activiteit als het vrijwillig afbeulen van je lichaam voor 42 km is in New York geweldig. Eén groot feest.


Zaterdag 6 November (rustdag - yeah right): International Friendship Run

Topsporters hebben rust nodig, dus vandaag een rustdag, net als in de Tour de France. Oftwel vandaag géén skylines, musea en dergelijke maar ff lekker bijkomen en ons geestelijk én lichamelijk voorbereiden op de dag van morgen, oftewel Marathon Sunday! Vanmorgen om 7u30 met de bus naar First Avenue gereden om deel te nemen aan de zogenaamde International Friendship Run, onze laatste training van 4 mile. Oorspronkelijk bedoelt voor de buitenlandse deelnemers aan de marathon, maar tegenwoordig toegankelijk voor iedereen, dus ook begeleiders en fans. Het zijn de eerste hardloopmeters van Gloria in New York op haar nieuwe Adidassen. Het tempo ligt lekker laag, het is meer dribbelen dan lopen, maar het gaat ook om het samenzijn, niet om de sportieve prestatie. Opbrengst (van het inschrijfgeld) gaat naar een goed doel.

We worden ontvangen voor het UN gebouw en luisteren naar enkele korte toespraken. De speaker kondigt alle landen aan maar vergeet er een paar te noemen, waaronder Nederland. Met 1571 deelnemers zijn we de vijfde grootste buitenlandse delegatie, zelfs meer dan buurland Canada! Het komt de speaker dus ook te staan op een werkelijk oorverdovend HOLLAND!! HOLLAND!!, waarna hij toch maar alle landen echt opnoemt. Iedereen is verkleed, er lopen heel wat types bij, de foto's spreken boekdelen. Al lopend over Sixth avenue begint het toch wel weer te kriebelen, morgen gaat het dan echt gebeuren! Tjonge, ik heb er zin in, dat wordt weer janken bij de finish morgen! Net voor Central Park kom ik Arie den Hoed tegen (mede-ROPARUNNER en begeleider bij de groep van Holland Runner), die staat te filmen langs de kant. We lopen samen op naar de finish en praten even bij. Michael en Monique Raaijmaker hebben gisteren de 5K gelopen in Central Park, en dat was een zware loop, erg heuvelachtig. We zijn gewaarschuwd dus!

Het weer is gelukkig verbeterd, het is een graad of tien, terwijl er een mooi herfstzonnetje schijnt. Als er niet teveel wind staat zijn de omstandigheden morgen nagenoeg ideaal! Om 12u00 zijn we weer terug in het hotel. De rest van de dag lekker op bed liggen, beetje web-site onderhoud en zo. Vroeg naar bed vanavond, een keertje meer dan 6 uur slaap in een nacht lijkt me wel aardig. In de USA gaan ze morgen naar wintertijd, dus in ieder geval een uurtje bonus. En bedankt aan de trouwe schrijvers op het gastenboek (Ad Westveer, Karin Stam, pa en ma Verhoef, Monique de Leng, Astrid Zandijk, Lorena en Paulina Aravena, Petra Salden, Wendy van Herk, Erik en Trijnie, Daniel, Greg van der Velde). In de afgelopen dagen zijn er in totaal 3700 berichten geplaatst in het gastenboek, dat is meer dan tien per deelnemer van onze groep! Dat zal vandaag en morgen dus wel oplopen tot 5000 ofzo. Oh ja, en nog de hartelijke felicitaties aan diegene die de komende dagen jarig zijn: Erik, Gera, Irma, Jan, Cees en Sander: Happy Birthday! En last but not least, ook succes morgen voor de Berenlopers (Joke en Andries) op Terschelling.


Zaterdag 6 November: verslag van Paul 'Nixon' Blokland

Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover. De grote dag voor ons allen. Iedereen leeft er op z'n eigen manier naar toe. Vanochtend hebben we al een beetje sfeer kunnen proeven tijdens de Friendship run. Nog steeds zijn de Nederlanders het best gekleed. Na deze run zijn we weer teruggegaan met de bussen richting ons hotel. Hier heb ik m'n spullen voor de marathon klaargelegd en gecheckt. Morgen gaat tussen 5 en half 6 mijn wekker en dan heb ik geen tijd om alles te checken.

Verder doen we vandaag dus niet zo veel. Wat foto's bekijken, stukjes schrijven voor de website en rusten. Mijn benen voelen zwaar aan na een hele week slenteren door NY. Vanavond gaan we met z`n zevenen naar de laatste briefing voor de marathon en vervolgens naar een restaurantje om onze koolhydraten nog aan te vullen.

De marathon

Hoe de marathon gaat verlopen hangt mede af of ik tijd en ruimte heb om een warming up te doen. De ene gaat koud aan de marathon beginnen. Ik wil zelf altijd een warming up. Dus wat inlopen losmaken en rekken. Het liefst nog met wat versnellingen erbij. Dat scheelt voor mij zo`n 20 tot 30 sec per km in het begin. Ik hoop rond de 4.20-4.30 per km van start te gaan. Het belangrijkste is dat ik mijn ritme vind en lekker kan lopen. Ik hoop dat pijn die ik de afgelopen maanden op m'n borst heb gehad onderdrukt kan worden met de pijnstillers die ik van de dokter heb gekregen. Anders wordt het de eerste 4 km op de tanden bijten.

Door een mindere voorbereiding heb ik ervoor gekozen om een wegwerpcamera mee te nemen om onderweg nog wat sfeerfotos te maken. Ik hoop dat ik iets minder gefocust ben als normaal zodat ik nog wat meekrijg van de sfeer. Normaal gesproken ontgaat mij dat allemaal. Genieten staat voorop en een leuke tijd is mooi meegenomen.

Ik wil iedereen van Parthenon en Hercules succes wensen en in het bijzonder Mieke omdat ze de laatste 2 dagen last heeft gekregen van haar nek. Slechter kan je het niet treffen. Dus Mieke niet teveel omkijken de finishlijn ligt voor je. GOOD LUCK.

Zaterdag 6 November: de week-blog van Peter Loopik

De eerste paar dagen New York zitten erop. Tijd om voorzichtig een eerste balans op te maken. Zoals altijd wordt gezegd is NY werkelijk overweldigend. Vanaf het vliegveld JFK vraag je je in eerste instantie nog af waarom er altijd zo veel drukte wordt gemaakt over de stad NY. Niet veel later krijg je het antwoord op een presenteerblaadje wanneer je vanuit een tunnel Manhattan East bereikt. Wat een enorme gebouwen en drukte! De skyline van Manhattan is werkelijk een uitzicht waar je geen genoeg van kunt krijgen. Tientallen foto's geschoten vanaf de boot die ons rond Manhattan voer. Uiteraard kwamen we daarbij ook langs Miss Liberty. Zij bleek zeer gunstig gestemd en leek haar best arm voor te houden in de prachtig helder blauwe hemel. Vlak daarna doemde de indrukwekkende Verrazano bridge op: de plaats van delict komende zondag. Vanaf daar zullen 45.000 lopers Brooklyn in worden geleid om vervolgens de borough Queens in te duiken. Maar goed ik dwaal af.... eerst NY verder verkennen.

De eerst voetstappen op Manhattan zullen wij ook niet snel vergeten. Zonder een duidelijk plan werd in klein groepsverband (3 personen) met zevenmijlslaarzen richting de Nike store gelopen. Geen idee hoever dat eigenlijk was, maar op de kaart zag het er niet zo ver uit. Ruim drie kwartier later stapten we zonder het echt te weten Times Square op en toen bleken we er nog niet te zijn. Wat een reclames, wat een grote zuilen, maar vooral wát een mensen! Je komt ogen en oren tekort om overal te kunnen kijken. Weer een kwartier later eindelijk de Nike store gevonden en bewonderd. Vervolgens de toerist uitgehangen en Trump building (tegenvaller, al is de indoor waterval wel leuk voor thuis) en het Rockefeller center bezocht. Vanaf the top of the Rock heb je een geweldig uitzicht over de stad NY en een mooi zicht op het Empire State building (goede tip van Jis). Het Central Parc lijkt vanaf die hoogte net een biljartlaken middenin de stad en ook het parcours voor zondag is in grote lijnen goed te zien. Wederom is duidelijk te zien dat het toch wel een flinke afstand is die marathon . Als afsluiter van de dag nog even door Central Parc gewandeld. Aldaar was het finishgebied al helemaal opgetuigd en ondervonden we aan den lijve dat er vlak voor de finish op 200m nog een flinke heuvel moet worden beklommen. Heerlijk vooruitzicht na 42 km.

Woensdag Lower Manhattan bezocht met opnieuw fantastische weersomstandigheden. Ground zero was indrukwekkend en nog indrukwekkender met de verhalen van de twee gidsen die beiden persoonlijke ervaringen deelden over de bewuste dag eind 2001. Enigszins beduusd daarna even een drankje genuttigd om vervolgens Wall street en battery parc te bezichtigen. Wall street valt tegen, is klein, maar ziet er van buitenaf wel mooi uit. Jammer dat het sinds 11 sept 2001 niet meer mogelijk is om binnen een kijkje te nemen in de NY stock Exchange. Inmiddels alweer aardig zere benen gekregen van het slenteren en vele lopen, maar toch nog maar even de dag afgesloten met een wandeling over de Brooklyn Bridge. Bekend van vele intro's van allerlei series en erg leuk om overheen te wandelen en foto's te maken van de skyline van Manhattan. Het leuke is dat we door onze felgekleurde Oranje jassen (van Rijnmond Marathonreizen) overal worden aangesproken of we van een bepaald team zijn en welk team dat dan wel is. Dit gebeurde dus ook middenop de Brooklyn Bridge door twee typische Amerikaanse dames. Aangezien we met een groep van ruim 320 man zijn zie je de oranje jassen door de hele stad verspreid lopen en mensen komen spontaan naar je toe om je succes te wensen. Nixon is al door diverse NY'ers als winnaar getipt. Haile: eat your heart out!

Donderdag was de dag van de Marathon beurs en het ophalen van het startnummer. Superdruk Convention Center vol met lopers van allerlei nationaliteiten en als hoofdsponsor had Asics de helft van de beursvloer bezet met kledingstands. Uiteraard even wat accessoires en kleding meegenomen en met name Nixon heeft zich ontpopt als een echte shopkoning. 's Middags met volle bepakking (lees: tassen met hardloopkleding en spullen) naar Times Square gelopen en daar even een goedkope spijkerbroek gescoord in de Levi's store. "Who has helped you sir?" werd mij gevraagd bij de paskamer. Geen idee dat ik dat moest onthouden dus ik mompelde iets van Fiona ofzo. Fiona was niet bekend (misschien net aangenomen?), maar de dame die zich in het begin van de winkel netjes had voorgesteld bleek Jody te heten. Die naam had ik blijkbaar moeten onthouden (verkoop op commissiebasis) en achteraf werd me dus pas duidelijk waarom ze zich zo netjes voorstelde. Plotseling werd ik bij mijn arm vastgepakt: komen we Michael en Monique midden in NY tegen. Uiteraard wel bekend dat ze er waren maar toch toevallig dat we ze op Times square in de Levi's store tegenkomen. De rest van de middag/avond gezamenlijk opgetrokken en nog wat mooie plaatjes geschoten van Times square by Night. Over energierekeningen gesproken: door alle lichtreclames lijkt het zelfs 's avonds wel of het midden op de dag is. De avond afgesloten bij de Italiaanse variant van de Mc Donalds: veel pasta voor weinig. Zoals alles hier druipt het vet er vaak af, maar gelukkig moeten de calorieën erbij vermeld worden.

Vanaf vandaag zullen we iets rustiger aan gaan doen met het oog op zondag. Vanavond nog wel naar Madison Square Garden om de New York Knicks tegen de Washington Wizzards te zien spelen. Van de week is de basketbalwedstrijd afgelast omdat er asbest naar beneden was gekomen, maar zoals het er nu naar uit ziet gaat deze wedstrijd wel door. Lucky us!

Zaterdag 5 November: Michael en Monique lopen de NYRR-5M

De 5 mile zit erop en hij was ZWAAR!!!!! Er was werkelijk geen meter vlak (naar beneden is dat wel lekker). Maar wat een uitzicht en goede organisatie van de NYRR.

Monique weet haar tijd nog niet, omdat ze zonder klok heeft gelopen. Ze denkt rond de 39:15 bruto binnen te zijn gekomen. Ik liep precies 29:00, misschien netto net onder de 29:00 (ik had op sub 28:30 gerekend) nog wel even met de kopgroep mee gegaan, maar na 500 meter heb ik ze laten lopen. In totaal deden er 2000 lopers mee. Wat een opkomst voor zo'n eerste wedstrijd.

De kilometertijden verschilden behoorlijk door de heuvels. Nu weet ik weer waarom die laatste kilometers van de marathon zo zwaar zijn. We waren ook allebei nog erg moe van de reis en het vele wandelen door de stad. We waren vannacht ook weer om 3:30 klaar wakker!!!

Gisteren zijn we naar de marathon expo geweest en hebben daar alle lopers van Hercules en Parthenon gezien. Heel raar om Ron, Hans, Martin, Andre, Paul, Peter, Marcel Verhoef en Calvin tegen te komen. Er waren zelfs twee mannen die Monique van het Unive Loopcircuit herkende. Daarna zijn we nog op pad geweest met Paul en Peter. Uiteraard hebben we de dag afgesloten met een marathondieet voor Paul en Peter. Het was erg leuk om te doen!!!!

Ron komt nu naar ons toe en gaan we lekker de stad in. Wat een feest om hier weer te mogen zijn!!!

Groetjes vanuit New York, Michael en Monique

Vrijdag 5 November: laatste meters als tourist

Mieke schrijft: Vandaag geen training. Het is wel droog dus geen excuus om niet te gaan lopen, maar we hebben een afspraak met een grande dame : Lady Liberty. Om 8 uur per taxi naar Liberty State National Park. Gelukkig hebben we thuis al tickets geregeld want er staat een enorme lange rij. We moeten natuurlijk weer door een security check en mogen dan aan boord van de ferry. Eerst doen we Ellis Island aan, het punt waar 8 miljoen immigranten de VS zijn binnen gekomen. Indrukwekkend om dit gebouw te zien, dat nu is ingericht als een museum. Vervolgens met de boot naar het Vrijheidsbeeld. We mogen een kijkje in het beeld nemen: mooi om te zien hoe de constructie opgebouwd is. Ik besluit om er een architectonisch middagje van te maken. Na eerst met zijn allen bij Battery Park een koffie te hebben gedronken bij Starbucks, splitst de groep zich op. Calvin gaat op zoek naar een lange hardloopbroek (het wordt fris zondag), Steven gaat naar een muziekwinkel en Gloria wil naar de Ralf Lauren outlet. Marcel en ik gaan eerst naar het markante Flatiron building, daarna naar het Empire State en we eindigen bij het Chrysler gebouw. Hier gaan we ook even naar binnen. De hal is echt prachtig versierd.

Vervolgens met de metro uptown naar het Guggenheim museum. Ik wilde dit gisteren al bezoeken maar toen was het gesloten. Dit is maar goed ook want nu schijnt te zon en kunnen we mooie foto's maken (gisteren regende het). Marcel besluit niet mee naar binnen te gaan maar het Metropolitan te bezoeken. Ik ga de hal binnen die er echt fantastisch uit ziet. Ik begin op de bovenste verdieping en loop langzaam langs de schilderijen en beelden naar beneden. Het gebouw is een soort grote wokkel waarlangs de schilderijen opgehangen zijn. Het is een soort hele lange hellingbaan. Om 18.30 uur ben ik weer terug op de kamer. Om half acht lopen we met z'n vijven naar onze stamkroeg Cheeseburger in Paradise. Het is vrijdagavond en dus heel druk. We moeten minstens een half uur wachten. Daarom op naar het volgende restaurant: hier bedraagt de wachttijd 45 minuten! En we willen nog wel vroeg naar bed! Gelukkig is er bij het derde restaurant, Chijcos nog wel plek. Terug in het hotel snel een bijdrage aan de site schrijven en naar Marcel mailen. Morgen de Friendship Run : met 10.000 buitenlandse deelnemers langs het gebouw van de Verenigde Naties lopen naar Central Park (4 mijl). Ben benieuwd hoeveel mensen hier verkleed aan mee doen.


Donderdag 4 November: Marathon Expo

Men zegt dat de marathon van New York één van de zwaarste ter wereld is. Niet vanwege het parcours (die paar heuvels, daar ligt toch niemand wakker van), maar de dagen ervoor, het geslenter in de stad, de sightseeing expedities, museum bezoeken, winkel in, winkel uit, daar krijg je pas stalpoten van! Je bent werkelijk van 's ochtends zes tot 's avonds elf uur in de weer, en als je dan eindelijk weer terug in het hotel bent, nog even een paar uur knutselen om het gastenboek te checken (heeeh, vandaag een berichtje van Ernst, wat leuk) en om deze site up-to-date te houden. En denk maar niet dat je reisgenoten je een beetje helpen met de verslaggeving, dat valt tegen! Niet gek dat ik dus met hele kleine oogjes en wallen onder de ogen op alle fotos sta...

Om half zeven vanmorgen kijk ik uit het raam van ons hotel en ik zie dat het regent, de voorspellingen kloppen. Ik draai me dus nog maar een keer om en pak een extra uurtje slaap (die ik hard nodig heb), Steven gaat wel naar buiten om samen met Calvin te trainen. Na het ontbijt gaan we met de bus naar het Javits Convention Center voor de New York Marathon Expo, de plaats waar we ons startbewijs gaan omwisselen voor het echte startnummer. Het gaat nu echt beginnen, er heerst een licht gespannen sfeer in de bus, de November Rain deert niemand, want zaterdag wordt het toch weer mooi weer! Het is al druk op de expo als we aankomen, er moeten in twee dagen 45000 deelnemers een startbewijs ophalen. Ook Johan Friso van Oranje moet net als wij in de rij. Maar de Amerikanen hebben hun zaakjes goed geregeld en we staan twee uur later met een startnummer, goodie bag en de nodige inkopen weer buiten. Het begint nu toch wel te kriebelen: nog maar drie dagen!

We lopen naar Penn Station en pakken de metro uptown naar de 81-ste straat want we gaan naar het National History Museum. We stappen over op de 50-ste straat en een man spreekt ons aan: You are from Holland, right? Hij blijkt enkele jaren gewerkt te hebben voor de Deutsche Bank en kent nog wel een landgenote die hij af en toe opzoekt in ons kikkerlandje. Hij vertelt dat ze Maxima heet, wij weten genoeg. Géén woord van gelogen, Calvin en Steven zijn mijn getuigen. En Calvin liegt nooit. Het National History Museum is het best in één woord te beschrijven: gigantisch. Met name de dinosaurus tentoonstelling is beroemd en het Hayden planetarium waren het bezoek meer dan waard.

We eten een hapje op Broadway bij Angelo's gelegen naast het Ed Sullivan Theatre, bekend van de Late Show with David Letterman. We zitten midden in het theater district. Onder andere komen we langs de Wintergarden, waar ik in 2003 Mamma Mia zag. Deze voorstelling draait nog steeds overigens. Om 20u00 zitten we met een hele hoop oranje jassen in het August Wilson Theatre voor de voorstelling Jersey Boys. Net zoals Mamma Mia een feest der herkenning, het verhaal over Franki Valli en de Four Seasons. Dijenkletsers zoals Oh What A Night, Sherry, Big Girls Don't Cry, Walk Like A Man, Beggin (recent nog een grote cover hit), Can't Take My Eyes Off You, Working My Way Back To You en nog veel meer. Geweldige show, in de bus terug zingt iedereen mee met de Jersey Boys CD die de chauffeur (waarschijnlijk onder zachte dwang van de organisatie) heeft opgezet. Bekijk de korte video gemaakt door Steven. Steven had overigens nog even zin in een toetje en bezoekt 'de hemel', oftewel Cielo, een late-nite dance club die beroemd en berucht is om zijn fenomenale geluidsinstallatie. En dat klopte wel aardig volgens Steven, maar de DJ kon het volgens hem niet waarmaken, een beginner. Maar goed dan dat Steven daar vandaag gratis naar binnen mocht!


Woensdag 3 November: Lower Manhattan

Waar was jij op 11 september 2001? Ik denk dat iedereen die vraag zonder problemen kan beantwoorden, net zoals de oudere generatie dat vertellen kon over de dag dat John F. Kennedy werd doodgeschoten in Dallas. Ik was op nine-eleven, zoals ze het hier noemen, bij ESA-ESTEC in Noordwijk, waar we 's middags altijd even koffie gingen drinken in de kantine. Om kwart voor vier zagen we toen live op CNN het tweede vliegtuig in de zuidtoren van het World Trade Center binnenvliegen. Je begrijpt al, vandaag zijn we naar Lower Manhattan geweest, te beginnen met een bezoek aan Ground Zero. We worden rondgeleid door twee vrijwilligers van het WTC Memorial Center, New Yorkers die een familielid verloren op die bewuste dag. We luisteren ademloos naar hun verhaal, het is duidelijk dat het hen (en ook ons) nog steeds aangrijpt. Indrukwekkend is het monument dat nu wordt gebouwd en volgend jaar op 11 september, exact 10 jaar na de aanslag, officieel zal worden geopend. Het monument wordt gevormd door de footprints van de twee oorspronkelijke World Trade Center torens, die zullen worden veranderd in fonteinen, omringt door een park met bomen. Ook indrukwekkend is de bouw van de nieuwe WTC toren en het enorme aantal werklui dat op het terrein rondloopt. Om stil van te worden.

De dag begon moeizaam. Stijve spieren van het geslenter op dag twee en een kuitspier die protesteert. Toch vroeg uit de veren en meetrainen, we lopen 7 km in de omgeving van het hotel. Het is vroeg en koud maar het deert ons niet. We zien namelijk de zon opkomen boven Manhattan vanaf een hoog gelegen punt. Tijdens het ontbijt bekijken we het on-line gastenboek op mijn laptop en we lezen de bijdragen van Piet Witman, Bernadette, Willy, Pauline, Lorette, de ouders van Mieke en Yvonne (die vandaag jarig is: gefeliciteerd). Het is een speciale dag voor Calvin, want hij gaat naar Brooklyn om daar zijn 87-jarige vader op te zoeken. Om tien uur vertrekken we samen per bus naar het Port Authority Bus Station op de 42-ste straat in mid-Manhattan. Wij reizen door richting Lower Manhattan met de metro E, Calvin stapt op de A-train. Na ons bezoek aan Ground Zero wandelen we naar Battery Park en het begin van Broadway. Net zoals gisteren is het schitterend weer. Bij het ingang van het park staat een monument dat herinnert aan de Nederlandse origine van New York en een straatmuzikant speelt het Wilhelmus. We zingen luidkeels met hem mee en geven hem een vette fooi. Als toegift speelt hij voor Gloria het Chileense volkslied! Voor Gloria meteen genoeg cultuur voor vandaag: tijd om te gaan shoppen. Peter, Paul, Steven, Mieke en Marcel lopen via Bowling Green, met daarop het beeld van de Raging Bull (het teken van de New Yorkse onverzettelijkheid) terug naar Wall Street, nog steeds het hart van het zakencentrum. Om onze benen wat te sparen reizen we per metro door naar City Hall en beklimmen we vervolgens de Brooklyn bridge. Midden op de brug is eindelijk het Chrysler building in volle glorie te zien. Ooit het hoogste gebouw van New York, maar nu zo omgeven door hoogbouw dat het letterlijk in de schaduw staat. Tot mijn verbazing gaat het beter met mijn kuitspier, maar Steven zit er doorheen en gaat terug naar het hotel: benen omhoog! We vervolgen onze route per metro naar Grand Central Station, misschien wel het mooiste (en mogelijk ook het drukste) treinstation ter wereld. Er komt een totaal onbekende man recht op mij aflopen, kijkt goedkeurend naar mijn Oranje Rijnmond marathon jack, grijpt mijn hand en zegt: Are you running the marathon? Ik knik en hij schud mijn hand en voegt er aan toe: Good luck on Sunday! Dat is nou typisch New York! Om 20u00 zijn we terug in het hotel, moe maar erg tevreden. We ontmoeten Calvin, die net terug is van het bezoek aan zijn vader. We eten samen een hapje bij AC Houlihans op het winkelcentrum tegenover het hotel, wisselen onze ervaringen uit en bekijken de foto's. We wandelen terug naar het hotel en komen ook onze verloren dochter Gloria tegen, die heeft ook haar shopping spree weer met succes voltooid. Hoog tijd om naar bed te gaan, morgen om half 7 gaat de wekker weer...


Dinsdag 2 November: sightseeing in New York

Dinsdagavond half 7, we lopen op Times Square om de fameuze mega reclames te bekijken. Wat staat er nou op die Dow Jones ticker, lees ik het goed? Shit, de basketbal wedstrijd waarvoor ik kaarten geregeld heb, gaat niet door! Dat is balen zeg, jammer hoor, toch wel een teleurstellend eind aan een perfecte tweede dag in New York. Die dag begon ruim 12 uur eerder. Om half zeven opstaan en omkleden, om zeven uur 's ochtends begint de eerste echte training. Het is een paar graden boven nul maar er is weinig wind dus het is goed te doen. Tijdens de training komt de zon op en de skyline van Manhattan is spectaculair. Het gaat moeizaam, de kuitblessure die ik enkele weken geleden opliep, speelt weer op en ook Calvin heeft last. Enfin, we hebben nog een paar dagen om dat te laten behandelen door de fysio alhier. Snel douchen en naar Cheeseburger in Paradise voor het ontbijt. En wat een ontbijt, zelden heb ik zo'n uitgebreid buffet meegemaakt! Om tien uur in de bus voor de rondvaart over de Hudson en de East river. Ook deze bus heeft weer gratis WiFi, dus ik probeer te Skypen met het thuisfront en tot mijn eigen verbazing, dat lukt noch ook! What a country!

De rondvaart is indrukwekkend, vooral omdat het weer schitterend is. Nagenoeg strak blauwe hemel, de foto's zeggen genoeg. Bekijk ook de video gemaakt door Steven. Na de rondvaart brengen we een bezoek aan het Intrepid Air and Space museum. Dit vliegdekschip uit 1943 speelde een belangrijke rol in de race naar de maan, omdat alle Mercury, Gemini en Apollo missies door dit schip geborgen werden in de Atlantische en Grote oceaan. We besluiten om door te lopen naar Rockefeller Plaza en we gaan naar Top Of The Rock, het observatieplatform op de negenenzestigste verdieping. Trivia: de lift doet er slechts 37 seconden over! Door het mooie weer is de hele route van de New York Marathon zichtbaar, van Staten Island, Verranzano Narrows bridge, Brooklyn, Queensboro Bridge, tot aan de Bronx en Central Park. Voor het eerst dringt het tot ons door waar we aan gaan beginnen komende zondag: een heel lang eind lopen!


Maandag 1 November: aankomst in New York

De reis is voorspoedig verlopen. Ondanks de zeer dichte mist wist de buschauffeur zonder problemen het vliegveld Zaventem te bereiken. Bij het inchecken bleek één van de groepsleden (nota bene één van de reisleiders) een fout te hebben gemaakt op zijn verplichte electronische ESTA formulier, hij werd dus geweigerd bij de incheckbalie. Er stond een O ('OH') waar een 0 ('NUL') had moeten staan, en dat kon niet! Hoop gestress en geregel (voor hem), maar uiteindelijk kon deze fout ter plekke worden aangepast en mocht-ie toch nog mee. De overtocht per Boeing 757 van American Airlines, en die landde om 12u02 lokale tijd op New York JFK. Door security en douane, het verliep allemaal smooth. En America zou geen America zijn als we in de bus niet al Wifi ontvangst hebben. Gewoon direct on-line...

Welcome In The USA!

Het weer in New York is werkelijk schitterend. Zonnig, strak blauwe hemel, weinig tot geen wind en zes graden. De busrit van JFK naar het hotel in Secaucus gaat dwars door Manhattan en eenmaal door de Lincoln tunnel hebben we een fantastisch uitzicht op de skyline van New York. Het Empire State Building is vanaf ons hotel duidelijk te zien. Om 16u00 dan eindelijk even de benen strekken en volgt de eerste groepstraining in de buurt van het Hampton Inn hotel. Het is een lichte workout die meer weg heeft van een rondleiding over het plaatselijke winkelcentrum, maar wel handig dat we nu weten waar alles zit.

Lekker even gedouched na de training en dan een biertje drinken in ons nieuwe tijdelijke clubhuis. Op dus naar het restaurant waar we iedere dag het ontbijt zullen nuttigen: Cheeseburger In Paradise. De eerste berichten uit het gastenboek hangen al aan de muur en verrek, er zitten er ook al een paar voor ons bij (met dank aan Bernadette, Lonneke, de moeder van Gloria, Bruno, Paulina, Elba, Lorena, Jeroen, Brenda en Arie). Erg leuk om te lezen! We realiseren ons dat onze biologische klok nog ernstig van slag is en dat we het Nederlandse avondeten eigenlijk hebben overgeslagen. Dat compenseren we ruimschoots door de kaart van het restaurant grondig te bestuderen en te testen. En tjonge, dat was geen teleurstelling want wat een SUPER spare ribs maken die lui hier, om je vingers bij af te likken! Het wordt een zware week...


Maandag 1 November: verzamelen in Rotterdam

Het is vier uur 's morgens en we zijn in het Novotel in Rotterdam. De hele club verzamelt hier (allemaal in dezelfde oranje Rijnmond marathonreizen jacks) voor vertrek per bus naar Brussel. Peter en Paul komen net naar beneden, zij hebben hier in het hotel geslapen. Maar ze zien er het minst fris uit van ons allemaal! In Brussel gaan we aan boord van vlucht AA0171 van American Airlines richting New York (JFK). We komen daar om 12u30 lokale tijd aan, "just in time" voor de eerste marathon training in The Big Apple!


Zaterdag 30 Oktober: laatste training in Dordrecht

Mieke schrijft: Ik ben net terug van mijn laatste training voor de marathon in Nederland. Samen met Marcelle een 11 km gelopen. Ging best wel een beetje zwaar. Is wellicht te wijten aan de grote hoeveelheden alcohol en het overvloedige eten die gisteren tijdens onze pastaparty zijn genuttigd. Het is wel een zeer gedenkwaardige loop geworden. Hij is namelijk zelfs vastgelegd door radio en tv! Wat was er aan de hand. Marcelle en ik liepen de Wantijdijk op toen we zagen dat de brug vanaf de Wantijdijk naar het park eindelijk open was. We verlegden gelijk onze route en besloten over de brug en dan door het park te lopen. We zagen al veel mensen op de brug lopen maar pas toen we er zelf overheen liepen, merkten we dat de brug op dat moment officieel geopend werd. Voordat we het wisten kregen we al een diepte interview van TV Dordrecht en vervolgens werden we ook nog eens aan de tand gevoeld door een radioverslaggever. Nog even staan praten in een groepje waarin ook wethouder Ferdinand van den Oever stond en vervolgens door partytenten, langs ex burgemeester Bandel en William Nederpelt eindelijk onze hardlooproute weer kunnen vervolgen. Vanavond zit ik natuurlijk voor de tv om te zien of ze het interview ook wel uitzenden (het was aan het begin van onze route dus we zagen er nog niet te bezweet uit).


Vrijdag 29 oktober: pastaparty

Inmiddels traditioneel wordt in de week voor de marathon door de deelnemers een American Pasta Party georganiseerd. Dit keer waren alleen Mieke, Marcel en Steven aanwezig, maar desalniettemin was het weer een culinair feest! Bekijk ook de hele watertandende fotoserie.

Voor: Risotto a la mode (Marcel)

Hoofd: Pasta ovenschotel met witlofsalade (Mieke)

Na: Perentaart met vruchten en slagroom (Steven)

Het was een gezellige en voedzame avond!


Donderdag 28 oktober: kaarten, kaarten en nog eens kaarten!

Mieke schrijft: Marcel had een keer voorgesteld om te bezien of we kaarten konden regelen voor een sportwedstrijd in New York.Ik was hier gelijk enthousiast over en installeerde me daarom afgelopen woensdag voor de computer. Op een site kaartjes gevonden voor de één of andere basketbal wedstrijd op dinsdagavond in Madison Square Garden. Gelijk een mailtje rondgestuurd wie interesse had om mee te gaan. Kreeg donderdag gelijk van Steven een positieve reactie. De reactie van Marcel had ik echter niet kunnen voorzien. Hij bleek voor precies dezelfde wedstrijd stiekem al kaartjes voor ons allemaal te hebben gekocht! Om te voorkomen dat we dubbel kaartjes zouden kopen, moest hij zijn verrassing wel bekend maken. Nu was ik wel nieuwsgierig welke zitplaatsen we hadden. Ik had namelijk kaartjes aan het veld zien staan voor 9.995 dollar per stuk. Gelukkig had Marcel deze niet gekocht, maar zitten we ergens bovenin. Was anders wel een hele dure traktatie voor Marcel geworden. Dus dinsdag 2 november gaan we naar de New York Knicks tegen de Orlando Magic. Volgens de kenners vergelijkbaar met Feyenoord tegen Ajax hier.


Zaterdag besteld op Internet via toptickets.com, donderdag per FEDEX afgeleverd in Dordrecht!


Vrijdag 22 Oktober: ophalen reispapieren

Naar deze dag hebben we lang uitgekeken, met z'n allen naar het Novotel in Rotterdam voor het ophalen van onze reispapieren, kleding en natuurlijk het inschrijfbewijs voor de New York City Marathon!!

Naam Vereniging Startnummer Starttijd (NL: +6 uur)
Paul Blokland AV Parthenon 3039 09u40
Peter Loopik AV Parthenon 7718 09u40
Steven Oostdijk DK & AV Hercules 38749 10:10
Calvin Ducreay DK & AV Hercules 12462 09u40 (start naast Haile)
Mieke (Maria) Salden DK & AV Hercules 53866 10:40
Marcel Verhoef DK & AV Hercules 54207 10:40
Gloria Aravena DK & AV Hercules - 09:30 (bus naar First Avenue & 75th Street)



Zondag 17 oktober : laatste zware training (30 km) op de Brienenoordbrug

Half 10 's ochtends, klaar voor de start!

In totaal 8 keer de Brienenoord op- en af... pffff!

Steven en Mieke tijdens het één na laatste rondje Brienenoord.

Marcel loopt met Olga en Anneke van AV Fortuna naar de overwinning.


Bekijk de hele foto-serie op de Picasa site van mede-loper Willem (AV Fortuna).